Seminarium - kilka pytań

[Leo]

chodzi mi o habit

[Hagion]

Dosyć jasne wydaje mi się - brązowy.

Zresztą bernardyni są także franciszkanami (OFM). A nazwa wywodzi się z nazwy pierwszego w Polsce klasztoru, który był pw. św. Bernarda

Chciałeś mnie sprawdzić?
_________________
Pokój i dobro...

[Leo]

pierwszy klasztor franciszkanów był chyba w innym miejscu, ale to tak na marginesie

ależ skąd, ja? sprawdzać? nigdy!

[Hagion]

Klasztor w Krokowie pod Wawelem pw. św. Bernarda. Aż pofatygowałem się sprawdzić na stronie bernardynów w Polsce i oto cytat:

Początek Bernardynów sięga roku 1453, kiedy to słynny włoski kaznodzieja św. Jan Kapistran założył w Krakowie pod Wawelem klasztor franciszkański pw. św. Bernardyna ze Sieny. (Kilka kolejnych klasztorów też było pod wezwaniem tego świętego, stąd przyjęła się nazwa Bernardyni)

Hmmmmm......
_________________
Pokój i dobro...

[Leo]

a może był inny, wcześniejszy klasztor franciszkanów? niekoniecznie bernardynów

[Hagion]

A więc informacja jest nieco nieuściślona - wymagałaby pewnego wyszczególnienia tej informacji. I znów zasięgam do źródeł internetu - Franciszkanie w Polsce....


1236 - pierwszy zakon franciszkański we Wrocławiu, 1237 drugi w Krakowie. Miałeś jak zwykle rację

A więc miałeś rację, a je źle zinterpretowałem wiadomości ze strony. Mogłem bardziej spojrzeć się na nie przez pryzmat prowincji Bernardynów... cóż... nie ma ludzi nieomylnych.
_________________
Pokój i dobro...

[Leo]

taaa, pozdrawiam po franciszkańsku Pokój & dobro!

[martinii]

bernardyni=franciszkanie...bernardyni to tylko zwyczajowa nazwa...
_________________
JESTEM JAK JANKO MUZYKANT...DOSłOWNIE

"Jest ktoś, przy kim mogę być sobą.
Nie muszę wkładać maski, lecz mogę być taki, jaki naprawdę jestem (...)" Rainer Haak

[blue]

Skoro już tu trafiłeś, to czemu by Cię jeszcze ciut nie pomęczyć? : )

Czy to wszystko, co zaistniało wyżej wypływa z Twej woli, czy też trochę jest tak, że ktoś wpływowy kiedyś Cię o coś poprosił?

Masz 15 lat.
Zakładasz w ogóle, że możesz za parę lat (albo nawet jutro) poznać fajną dziewczynę? Bierzesz pod uwagę możliwość zaistnienia opcji żona/dzieci?

15 lat to dużo i mało...
_________________
Życie jest piękne-powiedział Prosiaczek i rzucił się w przepaść.

[Hagion]

Nie... wręcz przeciwnie. Ludzie raczej niezbyt ciekawie podchodzą do takich spraw, a rodzice od początku wychowywali mnie na normalnego chłopaka... Zresztą rozterki dziecinnej miłości w podstawówce czy przedszkolu same o tym mówią...

Tak, żona - dzieci.... Owszem, jednakże odczucie przy tym zaufania Bogu i stan odkrywania powołania jest silniejszy i zawsze schodzi na temat zgłębianie się w nie właśnie, co swoiście wykazuje fakt już nie tylko Bożego zawołania ale i wewnętrznego pragnienia podążania tą drogą życia.

Nie wykluczam małżeństwa, ale z czasem kapłaństwo staje się coraz bliższe a krocząc drogą powołania czuję, że jest ona tą właściwą i z dani na dzień, z doświadczenia na doświadczenie cel jest mi nie tylko coraz bliższy, ale i droga - szlak staje się coraz piękniejszy w swej istocie.

To takie trudne do wyjaśnienia - po prostu z czasem, myśląc o małżeństwie ta droga jest mi coraz bardziej sprzeczna i o tyle nie nie z życiem cóż wewnętrznym chęcią bycia dla ludzi bliskim w inny, odmienny sposób...

Poznaję wiele fajnych dziewczyn i gdybym chyba nie podążał tą drogą to już miałbym wybrankę serca... Jednocześnie inaczej odbieram dziewczyny, nie patrzę na nie podobnie jak inni chłopacy - pożądliwie i nie widzę po prostu swojego podążania przez życie w taki sposób... Szczególnie gdy staję na górskim szlaku zamykam oczy i widzę młodego kapłana idącego nim z różańcem w ręku i czarnej sutannie.... z Plecakiem zarzuconym na ramiona.... To tak jak moi rówieśnicy wyobrażają sobie (przynajmniej ci bliżsi) ten sam szlak, ale z piękną dziewczyną przy boku o jeszcze większym pięknie serca....

15 lat i powołanie - to na wybór zawsze za mało bo to nie czas na wybór, ale podążam ku temu i inna droga, którą może kiedyś starałem się podjąć jest sprzeczna, czasami wręcz obca bo nie czuję się w niej indywidualnie spełniony (nie chodzi tu o egoizm a cel), dlatego po tak trudnych przeżyciach jakie dało mi w ostatnim czasie życie postanowiłem, że skoro Bóg pozwolił mi czerpać nawet z agonii jednej z najbliższych sercu osoby naukę i kilkanaście dni po tym pozwolił usłyszeć ten świadomy głos serca to nie chcę juz próbować bo czuję się tu ciągle wartościowo i pięknie... Bo wiem, że to moja droga...

Wydaje mi się (i n8ie chcę tu robić z siebie nie wiadomo zaraz jak dorosłego),że szczególnie kilka trudnych przeżyć kształtuje w młodej osobie dorosły umysł. Sprawia, że coś staje się klarowniejsze, a jednocześnie uczy życia.... Śmierć chyba uczy go najlepiej ale i nowe życie i problemy... Dlatego to tak szybko, tak... może czasami ktoś powie z niedowierzaniem, że za szybko.
_________________
Pokój i dobro...

[blue]

[Jantar]

A wie ktoś, jak się ma sprawa w poznańskim ASD?
_________________
Jeśli raz posmakowałeś latania,
będziesz już zawsze chodził z oczami utkwionymi w niebo,
bo tam byłeś i zawsze będziesz chciał tam wrócić. (Leonardo Da Vinci)

[Hagion]